شعر مدرسه حکیم فردوسی

بسی  رنج  بردم  در   این   سال  سی      مرارت   کشیدم   در   این   واپسی

ززحمت نمودم به این سرزمین خدمتی      که  مزدش  نیرزد  به  رنجش  ولی بخواندم  حدیثی  ز  علامه ی  مجلسی     که این گفته شد مایه ی دلخوشی   هماره  شده  پیشه ام رهروی از علی      که  خرسند گردیده ام  پیشگاه نبی   به راه و  رسم  جهان  گویم  این قصی      که  بی کس  ندارد  به جز تو  رسی  ز  رَه   جو   و   ره   پو   شنیدم   بسی       که  شیعه  ندارد  به  جز  تو  کسی حقیرم  ،  به   اعمال   هست   خالصی      که  پندار  نیک  دارد  و  ندارد غشی  کرم  کن  خدایا  تو خود  بر این واپسی       شفاعت نماید مرا هم  ولی یا وصی

/ 0 نظر / 23 بازدید