اختلال لجبازی و راههای مقابله با آن

١. فرد لجباز با کوچکترین مخالفتی با خواسته هایش، به شدت ناراحت و عصبانی میشود و شروع به ناسازگاری می کند. یعنی تحمل راهنمایی و نصیحت دیگران را ندارد.

٢. کودک غالبًاً با افراد بزرگتر، جر و بحث میکند و یا به طور مداوم سر به سر بچه های دیگر میگذارد و آنها را عصبی و ناراحت می کند.

٣. فرد لجباز غالبًاً برای اشتباه خود دیگران را سرزنش می کند یا آنها را مقصر میداند. دلیل تراشی و فرافکنی دو ابزار دفاعی شخصیتهای لجباز است.

۴. فرد لجباز کوچکترین مقررات را زیر پا گذاشته و در مقابل آن بی اعتنایی میکند.

۵. شخص لجباز بسیار زود رنج استو از اطرافیان توقع بیشاز حد دارد. علیرغم این که خود را متعهد به انجام سخن دیگران نمیداند.

۶. فرد لجباز بیشتر مواقع تنها بوده و نمیتواند ارتباط اجتماعی مناسبی برقرار سازد .

٧. فرد لجباز دارای خلقی افسرده و مضطرب بوده و افکاری پریشان دارد.

 

علتهای لجبازی :

١. علل خانوادگی:

الف: وجود اختلالال لجبازی در افراد خانواده، منجر به یادگیری فرد میشود .

ب : خانوادهای که رفتارهای فرزند خود را شدیدًاً کنترل میکند و معیار هویت افراد را قدرت میداند، کودک به خاطر ایجاد هویت برای خود، لجبازی مینماید، تا بدین وسیله اعلام وجود و قدرت نمایی کند.

ج : بعضی از خانواده ها بین فرزندان خود، خواسته یا ناخواسته تبعیض قایل میشوند.البته این مسأله در محیطهای کاری و شغلی و کلاسهای آموزشی نیز دیده میشود در نتیجه افرادی که زمینه مناسب دارند تحت تأثیر رفتار والدین، مدیران و معلمان اقدام به لجبازی میکنند.

٢. علل اجتماعی:

الف: وجود مدیران ناکار آمد در پستهای تصمیمگیری محیطهای کاری.

ب : عدم تناسب قوانین وضع شده با ارزشهای حاکم بر جامعه و یا اعتقادات مذهبی مردم.

ج : ملاحظه انواع مختلف بی عدالتیها در توزیع قدرت و ثروت...

د : حقکشیها و تبعیضهاییکه در محل آموزش یا کار اعمال میشود.

٣. علل روانی و فردی :

الف: برخی از افراد استعداد ذاتی برای اظهار وجود و قدرتنمایی و جلب توجه از طریقل جبازی دارند.

ب :دست یافتن به خواسته ها در هنگام بروز لجبازی و رفتار لجبازانه، باعث تقویت این رفتار خواهد شد. یعنی فردی که از طریق لجبازی به هدفها و خواسته های خود میرسد در آینده هم از این ابزار استفاده میکند.

د : تقویت شدن این رفتار به وسیله تسلیم شدن والدین در مقابل این گونه رفتارها نیز عامل دیگری استکه فرزندانی را که احساسات درک نشده و هیجانات فهمیده نشده از سوی والدین دارند به سمت لجبازی سوق دهد.

 

روشهای مقابله با لجبازی :

١. علتیابی:

یکی از اساسیترین روشها، تلاش برای یافتن علت لجبازی، تسلیم نشدن در مقابل رفتارهای لجبازانه و دقت در عدم تقویت این قبیل رفتارها در وجود کسی است که گرفتار این اختلال است.

٢. تقویت رفتارهای غیر لجبازانه :

روشدیگر مقابله، تقویت رفتارهایی است که از کارکنان، شاگردان و فرزندان سر میزند و از آنها بوی لجبازی استشمام نمیشود.

٣. خودداری از بحث کردن :

به محض احساس لجبازی با کنار کشیدن، مثلاً به بهانه ای به اتاق دیگر رفتن هنگام بحث و یا تغییر دادن موضوع بحث.

۴. خودداری از چترهای حمایتی:

یعنی احتراز از حمایت کودک به وسیله یکی از والدین، هنگامی که با دیگری لجبازی میکند. و یا خود دارای از تایید رفتار کارمند و یا دانش آموز که به طور غیر منطقی و با قصد به کرسی نشاندن حرف خود با همکارش و یا همکلاسی اش بحث میکند.

۵. پرهیز از قضاوت عجولالانه :

اگر در وجود خود چنین رفتاری را احساس میکنید بهتر است آستانه تحمل خود را نسبت به سخن دیگران افزایش دهید و خود را متعهد کنید که بدون سند و براساس شنیده ها و یا پندارهای شخصی خود درباره موضوعی و یا کسی قضاوت و ارزشیابی نکنید.

۶. استفاده از تکنیک مذاکره :

بعضی از افراد در تصور و ضمیر خود نسبت به عمل و رفتار خویش دلایلی دارند که آنان را وادار به انجام عملی میکند. لذا اگر در رفتار کسی عمل لجبازی ملاحظه گردید، بهتر است درباره دلایل و یا مشکلاتش با او صحبت کنید.

٧. خود دارای از امرو نهی و اظهار بیش از حد و تکراری موجب ایجاد لجبازی میشود. « رد بکن، نکنهای تکراری » بعضی وقتها

٨. پرهیز از حساسیت افراطی:

حساسیتهای بدون ذکر دلیل درباره رفتار، پوشش، نوع آرایش و حتی پذیرش یا عدم پذیرش عقیده ای

باعث میشود تا شخص دست به لجبازی بزند. بنابراین سعی کنید نسبت به موضوع و یا مسئله خیلی متمرکز نشوید و اگر قصد ارشاد و راهنمایی دارید، با فاصله های زمانی آن را انجام دهید.